winter

 

 

 

Et skoelreisien                                               

Anneke Corporaal-Nijboer, streektaal Zwolle

Gien iene wol naost aer zitten. Misskien umdät ze niet altied èven fris rook, of misskien wel deur aer gedrag. Aer ele olding zei ’t al, kom niet te dichte bi-j mi-j in de buurte, want dan za-k oe.
Gelukkig wären d’r genog plaatsen in de busse. D’r zaten wel meer kinders alleen. Naodät ik alle kinders eteld ad en ien van mien collega’s et nog es dunnegies aover ad edaon, kon de busse vertrekken. Ienkeer buten et dorp vertellen de chauffeur oe zien naeme was en nog iets eel belangrieks: wat er allemaole wel en niet moch in de busse en ij wensten iederiene een eel fijn skoelreisien toe.

Janneke ad van dit alles niks e-eurd. Zie was druk bezig te kieken wat er in aer tasse zat. Veer boterams, twie pakkies drinken en een zak snuup kwammen teveurskien.
“Die eet ik eerst op,” zei ze, toen ik naost aer ging zitten. Zie wees op de zak toffees op aer skoot. De ofspraak was, gien snuup mit en niet èten in de bus, dus mos ze toch echt nog wel èven wachten. Met een kwaod gezichte stopte ze alles weer in aer tasse, ging toen met aer grote broene ogen strak veur aer uut zitten kieken. Niet lange, want ien van de jongens achter aer skupten tègen aer stoel. Zie dreiden aer umme en sloeg em mit een arde knal in ’t gezichte. Et duurden een ele poze veur de rust weer keerde.

Um de stemming d’r wat in te brengen begonnen wi’j liedties te zingen. ’t Was niet meer zoas et vrôgger ging, toen er altied ezungen werd, de ele reize lank. De moeders deden now meer un beste dan de kinders. Dan maer wat èten veur iederiene en d’r werden stukkies wörst en keze uut-edeeld deur iene van de moeders.

Vlak veur Emmen werden de grupies in–edeeld, en de naemkaerties op-espeld. Ook kregen ze allemaole een pettien op van de Meppeler krante. Reclame, dus gratis en zo konden wi’j straks goed zien welke kinders bi’j ons eurden.
Et utstappen ging goed. Iene veur iene en zonder ongelukken. Op de stoepe zetten wi’j de kinders twie an twie in de ri-je, maer döör a-j et weer. D’r wol gien iene naost Janneke staon. Uuteindelijk wezen wi’j Jasper an, die was nogal gemakkelijk. I’j gaf Janneke een and, maer ’t ging niet van arte.

Döör ging et en, op weg nor de dierentuin. Opiens blef Janneke midden op de stoepe staon.
“Ik eb mien brood nog niet op,” zei ze en zie begon in aer tasse te rommeln en nam gauw een ap brood.
“Straks in de dierentuin Janneke.”
Zie bleef stokstief staon, maer toen iene van de moeders aer een and gaf wol ze weer lopen. Zonder verder oponthold kwamen we bi’j de kassa an. De chauffeur ad al kaerties, dus wi-j konden zo deurlopen. Dan eerst maer picknikken um Jannekes geduld niet langer op de proef te stellen.
Ook de andere kinders lusten best wel wat. Nao ‘t èten en ‘t drinken mos iederiene naotuurlijk plassen. Döörnao konden wi’j eindelijk de dierentuin in. Iedere moeder had veer kinders onder aer hoede. Janneke adden wi’j veur de zekerheid maer in-edeeld bij ien van de juffrouwen, en dät ef die jufrouw e-weten. As ze Janneke niet kwiet was gebeurden er wel weer wat anders. Dan ruzie maken met wie d’r in aer buurte kwam met skelden, skuppen en slaon, en dan weer de verkeerde kante op lopen. Op ’t lest ield juffrouw aer maar stief bi’j de and.
“Dan mogen jullie nu vrij spelen in de speeltuin."
Een gejuich steeg op. De kinders vlogen aoveral op of. De gliebane, de wip-wap, et treintien, alles was in trek. De moeders en juffrouwen liepen rond um alles in de gaten te ollen.  Of en toe kwam er es iene nöör ons toe, iene die evallen was of iene die zomaer wat ad te vertellen. Janneke zagen wi’j niet zovölle. Die zat de ele middag in et klim-uus, van baoven nöör benèden en weer opni’j. ’t Ging öördig goed en zonder al te grote incidenten.

Um alf veere zol de bus al weer klöör staon veur de uutgang, dus um kwärt aover drie begonnen wi’j onze skööpies te verzameln. Al gauw was iederiene d’r, be-alven Janneke.
De ele spöltuin werd uut-ekamd, maer gien Janneke. Ien van de moeders wol al naor de informatie, maer een ander kwam op ’t idee um ies bi’j de kienderboerderi-je te kieken. D’r liep immers een touwbrugge van et klim-uus nöör de boerderi-je. En kiek, zie was al öördig gauw trugge mit Janneke an d’and. Die zat rustig met een kukentien in aer anden, zich van gien kwaod bewust. Umdät et al alf veere was, aosten wi’j ons nöör de uutgang.

Op de trugweg werden er now wel liedties ezungen en moppen verteld veur de microfoon. Janneke eurden weer niks. Zie wol aer snuup nog pakken, maer dit ging niet deur.
“Terug doen in je tas en thuis op eten,” werd er ezegd, Zie begon te krijsen as een mager värken. “Ik wil mijn toffees hebben!”
Uuteindelijk werd et snikken minder en de rust keerde weer. Toen ik bij Janneke ging zitten zei ze:” As ik strakkies maar mee mag doen met de vierdaagse, want van mamma moest ik alles op-eten.”
“Misschien mag je ook wel trakteren,” zei ik. Glunderend deelden ze et snuup rond in de busse. Die zie zelf et lekkerste vond bewaerden ze veur aerzelf.

In de bochte van de weg vlak bi’j de skoele dook iederiene tussen de banken. “Bukken,” klonk et. “Dan denken de moeders en vaders dat er niemand in de bus zit!”
Zoas altied ad dit grappien weer succes. Lachend kwammen de kinders de busse uut en lachend werden ze op-evangen deur un familie. Ook Jannekes moeder was er. Een kwartier later was iederiene op-ehaald. De spullen nog èven in de skoele ebracht en toen konden ook wi-j ok nöör uus. 
Thuus viel ik languut op de banke neer. Bekof was ik. Janneke niet. Die zag ik een alf uurtien later al weer veurbi’j gaon. Zie mos immers de vierdaagse nog lopen.

Een tied van koemen en een tied van gaon

Femmy Woltman-Groen, Gietern

Hoevaeke wordt dit gezegde uut espreuken op een tied dat het weggaon dichte bi’j is. Een tied van koemen en een tied van gaon, en …de tied van gaon is now ekoemen wordt er dan an toe evoegd. Zo is het ook mit dit digitale blad Kopstôkken.