winter

Achtergrond-herfst-2

Achtergrond - herfst

Achtergrond-herfst

Een dikke lippe

Henk Hooijer, Zwartsluus

D'r bint van die dagen da-k eigenlijk nargens zin an hebbe.
Of umme mit mien vrouwe Geertie te spreken, dat ik oaveral te beroerd veur binne. Meestal goat zokke verleuren dagen, zonder al te veule problemen veurbij. Maar soms pakt ze hiel aans uut dan da-j verwacht hadden. Zoas veurige weke.

Ik vuulde het 's morgens al bij 't opstoan. De bienen wollen zowat het bedde niet uut. En 't was ook net alsof de rest van 't lichaam mit stiefsel an 't matras vast eplakt zat. Maar goed, mit flink wat inspanning lukte het mij toch um d'r uut te komen. Toen ik an-ekleed beneden kwam, zat Geertie al in de kamer, opgewekt achter een kop koffie. Ik zag het direct an heur gezichte, ze had plannen veur vandage. En ja heur ik had 't gat nog maar goed en wel an de stoel, toen begunde zij al.
"Hendrik Jan," zei ze, "zulle wij vanmorgen ies mit zien beiden de tuun goan doen. Dan kunne wij vanmiddag wel ies een endtie goan fietsen.'t Is nou zulk mooi weer".
"O nee, zei ik, "wij kunt en wij zult vandage helemoale niks. Ik Heb een zwoare weke achter de rögge.
'k Heb het gevuul dat mien lichaam ies een keer een hiele dag rust mut hebben. Dus wat ie wilt dat mu-j zulf maar weten, maar ik doe niks. Ik goa straks in een tuunstoel zitten, en doar blief ik zitten.
De hiele dag".
Nou ie kunt wel noagoan, dat worde mij niet in dank of eneumen. Geertie sputterde dan ook behoorlijk tegen. En hoewel ik aans wel vake, nogal vlot deur de knien goa, en toegeve an heur gesputter, vandage niet. Dus een poossie later zat ik lekker in de tuun te genieten van het mooie weer. Nou Geertie luut zich natuurlijk niet kennen, dat ku-j begriepen. Ze had zich veur-eneumen umme in de tuun an ‘t wark te goan, dus dat mus ook deur goan ook. Dan maar zonder die luie kerel van heur. Tjonge jonge wat meuk ze zich drök. Domonstratief was ze zulfs op een gegeven moment mit de schuppe  in de weer. Ik vuulde mij d’r wel een beettie ongemakkelijk deur worden. Kiek nou kun ik dus twei dingen doen. Heur hulpen, maar dan had ze mij weer precies woar ze mij hebben wol. Of blieven zitten. Mit het risico dat ik de hiele dag gien fatsoenlijk woord van heur zul kriegen. Ik besluut tot het leste. Hoewel ik niet al te veule wil opschuppen aover mien meinsen kennis, ien ding kan ik oe wel vertellen, mien vrouwe ken ik toch wel zo goed, dat de verwachting van mij ook inderdoad uut kwaamp. Foei, foei, foei, wat was ‘t meinse krange. ‘t Was zulfs zo arg, dat toen as ik ‘s middags zei dat ik best wel mit heur wol fietsen, ik van heur flink de wiend van veuren kreeg. “Zo” zei ze “wol ie wel mit m’j goan fietsen? Nou dat zul wat moois worden. Mi’j de hiele morgen allent in de tuun loaten ploeteren, en as dan de mooie dingen edoane kunt worden, dan wil meneer zo iniens wel weer mit doen. Nee mannegie dat giet mooi niet deur. Ie bint muu he’j ezegd, ie mussen uut rusten. Nou, dan zu-j ook uut rusten. Ik wil oe niet iens mit hebben.”
En zo zat ik doar dan ‘s middags moederziel allent in de tuun. ‘t Zat mij allemoale niet zo lekker, maar ik kun d’r nou niks meer an doen.
Ik musse d’r nou maar het beste van maken. Toen ik dat ienmoal besluuten had, gung ik veur mijzulf  ies nao, woar ik mij zoe’n middag , nou ies mit veraangenamen kun. Een lekker kold biertie leek mij niet gek. Maar daor was het mi-j eigenlijk nog wat te vrog veur. Wacht ies even, Geertie had nog een stök of wat cornetto’s in de diepvries liggen. Nou dat zul ook merakels smaken mit dat warme weer. Naodat ik ien van die versnaperingen burgemeester emaakt had, en ik mi’jzulf weer in de ligstoel en-esteld had, duurde het niet lange of ik dommelde wat in. Opiens vuulde ik wat gekriebel op mien onderlippe. Een vliege dacht ik bij mi’jzulf, die zich tegoed düt an restanten van de cornetto die op mien lippe achter ebleven bint. Dus achteloos wol ik mit mien haand dat hinderlijke beest weg jagen. Maar dat kwaamp mi’j duur te stoan, want het was helemoale gien vliege, het was een wespe. En die leut zich niet ongestraft van zo’n smul partij weg jagen. As deur een wespe esteuken vleug ik aoverende. Ik brulde het uut van de piene. Azien d’r op had ik wel ies heurd. Dus dat he-k toen maar edaone. Lekker was aans, maar goed as ’t hölpte dan had ik dat er wel veur aover. Maar ‘t hölpte niks, want ik vuulde hoe mien lippe op gung zetten. Plotseling zag ik buurman Sportel, mit de fietse an de haand um de hoek van ‘t huus komen sprinten. Kerel wat zag hij d’r verschrikt uut.
“Hendrik Jan wat is hier an de haand?” hijgde hij. “Wat is hier gebeurd?” “Een wespe hef mij in de lippe esteuken.” zei ik ietwat beteuterd. Ik schaamde mij d’r eigenlijk wel een beettie veur, da-k mit mien geschrouw de buurman de stoepen op het lief ejaagd hadde. “Ku-j d’r ook wat van zien?” Wo-k weten. De buurman zien stemming sluug in ien keer umme. “Ku-j d’r ook wat van zien, ku-j d’r ook wat van zien!!!” schaterde hij. “Man ie liekt wel een Papoea. Tjonge, jonge, ik heb van mien levensdagen nog nooit zoe’n knots van een onderlippe eziene. Kerel daor kan wel een klokke mit kuukens onder schuulen.
Bin ie trouwens allergisch veur wespesteken?” vreug hij,nou wat serieuzer.
“Nee” zei ik, “ik dacht het niet, maar misschien is het toch wel verstaandig dat ik d’r even mit noar de dokter gao, ie kunt nooit weten.
”Ja,” zei Sportel, “dat liekt mij ook niet verkeerd. Maar ik zul, as ik oe was, onderweg wel het portiersraampie dichte hollen.”
 “Woarum dat zo?” vreug ik.
“Nou aans loop ie groot kaans, dat oe de onderlippe veur de ogen weit”, zei hij, en stapte lachend um zien eigen flauwe grapies op de fietse.

 

Cola                                                

Janny Bakker-Rietman, Genemuden

D’r is, lange eleden, een tied ewest dat aa-k et nooit in uus ad. Of allienig aa-w volk verwachtten: Cola. Et verlangen terugge noar die tied kump elke vri’jdag in alle ievigeid weer in mi’j op aa-k met de kratten vol boskoppen sliepe woor as de colaflessn parmantig bovenuut steken. Ek kriege altied et gevuul ’t as ze mi’j uutlachen, die broene pinaekels met eur rooie mussen.