Op zien olde rammelkaaste van een fietse zwoegen HarmJan de zwarte diek uut. Foi, et zwiet stiet em blaank veur de kop. Et is November 1944 en al kold maar de massieve fietsbaanden zörgen wel da-j zwieten.
Trijn, zien vrouwe en hi-j, em-m saam acht kiender en wat is ’t meui-jlijk om in dizze tied miet zien allen an de kost te koemen.

Zoe-n dik loon verdient hi-j niet en de Kaamper koeboern kennen em allemaole wel al vanwege zien geskooi um graon een eerappels.Zwarte priezen kan Harm Jan niet betaaln en det zegt hi-j ze derekt. De boern bin-n dan al niet zo scheutig meer.
Kaampereilaand,de Zeediek, Mastenbroek, overal ef hi-j de boere-n al of-ewest en now ef Harm Jan pertinent eweigerd um nog weer de boer op te gaon, mar toen was Trijn begonnen te skroewen: “Wat muk dan? De jonges gedreuge peerdekeutels van de straote geven? “
Geliek kreeg Harm Jan een idee. Wacht even, det giet hi-j prebeern en mit een zak gedeugde peerdekeutels fietst hi-j de zwarte diek uut. Bi-j een klein boerderi-jgien prebeert hi-j et eerst. Vake em-m kleine boeren meer veur een aander over dan groten.
Veurzichtig dut Harm Jan de achterdeure lös en giet de dele op mar de boer komp um al integen lopen.
“Wat mu-j?”
Kleine stekende ogen nemen Harm Jan van top tot tien op. Dan begunt dizze omslachtig zien verhael mar de boer schudt zien eufd. Dan grep Harm Jan in wanhoop zien buul mit peerdemest en drukt die de boer onder de neuze.
“Kiek dan, dit mutten wi-j al eten as ’t niet veraanderd.”
“Tjonge,jonge,”schudt de boer verbaost zien kop. “Kom dan maar mee.
Bli-j verrast giet Harm Jan achter de boer an. Tjonge, dat elpt. Wie ad ´t ooit edacht. Wat een zak mit peerdekeutels al niet kan doen.
De boer stopte bi-j een ôkke, dreit um umme en zegt tegen Harm Jan,
“Kiek, ier eb ie varsen, schep oen tasse mar vol.”

Henny Brouwer-Schaapman