Op de braderie

De langste dag is al weer verleden tied. De zomer komp er an en wie niet tegen extreme waarmte kan of niet tegen een ‘beui-je ‘regen van meer dan een maond, tja veur diegene is de zomer dan maar een prutzomer. Toch is er wel wat en waor heel wat volk bliede mit zal wezen wanneer de gondelvaorten en de corso’s  in de Kop van Overiessel de weergoden  zich van de goeie kaante laoten zien.

Zo of en toe dan dan is er gelegenheid om naor een georganiseerde bi-jienkomst te gaon nl. braderieën waor van alles is waor te nemen. Now lieken de meeste braderieën op e-naander. Dan bin daor de kiender die op matties en uut deuzen spul verkopen wat oma in de loop van de jaoren ef verzaemeld. Zie beuren hier geld veur en onder toezicht van  mama of een older persoon wordt alles (ligt an de klandizie) an de man/vrouwe ebracht.
Mot dit dan, zu-j zeggen, onder toezicht van een oldere? Jammer genog is dit wel neudig want alle volk is now ook weer niet te vertrouwen en veur a-j  ’t in de gaeten em-m is de opbrengst van d’olde koffiepot, waor maar een klein schaarvie of was, verdwenen in de buze van een bandiet.

Er is heel wat veraanderd mit de jaoren. De kleinkiender verdienen an overbodig spul en oma dot vri-jwilligerswaark. Maar wat ook zo mooi is op zoe’n braderie, er is altied wel volk dat de historie wil doen herleven. Die geven de sjeu an alles en veural wanneer de ge-aokte musse weer uut ‘t kabinet e-aelt wordt. De legetmusse eurt ier ook bi-j en naotuurlijk de klompen an de  voeten en de kerels mit de rooie buusdoek om de nekke om et zweet van ‘t veureufd te vegen. Nostalgie ten voeten uut. 
De spinnewielen kriegen weer een ereplaesie en de stoel waor een ni-je  matte in mot, komp weer van de vliering en de bottermaekers zorgen er wel veur dat de botter niet begunt te kezen as er publiek bi-j stiet.
En dan is er vrouwvolk die er aordigheid an em-m om de wase te doen mit borsel en plaanke vanaachter de waastobbe. Dit volk stiet ook bloot an alleraande opmaarkingen, zo ook die keer een jaor of wat eleden, hier in het laand van Wieden en Weerribben.

Een bezeukster van die zomermaark was het schienbaor niet iens mit  de dame eur haandelingen aachter de waastobbe. Ze kon het beslist niet laoten om er elemaole niks van te zeggen en in de veronderstellige dat het maegie er wat van kon leren gung ze naor eur toe.
“Zeg, eur ies dametje, ie gebruken daor een glad verkeerde borsel. Vuus te zaachte. Mit dat soort borsels meuken wi-j vrôgger de melkbussen en aander gerei skone. Ie moeten een harde borsel gebruuken.”
Het jonge maegie eurde de opmaarking verbaosd an. Dit was eur nog nooit overkoemen en ie zagen eur daenken, waor bemeui-jt dat meense eur mit. Eur ogen rolden er aoste uut ‘t eufd toen de witte, now ja zeg maar smoezelige directoir, die ze onder haanden had, opiens onder eur haanden worde weg-etrökken.
“Die broek moei-j ook aanders op de plaanke leggen. Kiek zo. Mit de pupen naor beneden en in de lengterichting borseln. Wanneer ie in de breedte borseln dan krie-j een broek die gemakkelijk een olifant an kan.”
Gelieke mit eur woorden lee de bezeukster de interlock broek op de waasplaanke zoas ze het net had ezegd. “Kiek now maar ies goed. Zo mot dat now. Ontol dat maar veur een aandre keer en daenk er omme, ook een aandre borsel gebruken. A-j wat laoten zien hoe wi-j het vroeger deden, dan moei-j het ook goed doen.”
Mitien leup de vrouwe naor een aandre kraome waor een stoelematte het leste gat dichte meuk van een stoeltie zonder leuning.
”Het zit er op veur vandaege,” en mit een rooie buusdoek dipte hi-j zien veureufd of.
Een spinster vlak bi-j em in de buurte zat wat mit eur mussebaanden te knoffeln en mit een gezichtsuutdrukking als wol ze zeggen, ‘wat zo-k dat ding graeg van de kop willen trekken’ maar ja, de show mot deurgaon. Ze gef het rad van ‘t spinnewiel een flinke zet en de ruuge skaopewolle lat zich gewillig bewaarken tot een lange draod die mit vakmansschap op een klosse wurde ewunden. Alom bewonderende blikken veur de kaantklossers die mit pietepeuterige speldties te waarke gaon.
“Hier zo-k now staepelgek van worden” is een opmaarking wat drekt wordt beantwoord: “a-j het al niet bin-n”.
Dizze woorden wurden lacherig anvaerd en beide spreeksters leupen naor de palingrokeri-je waor ze niet lange daornao zich te goed deden an vars gerookte paling. Het vet leup ze bi-j de mond langes. 

Et bradrieterrein verleur zo langzamerhand de publieke belangstelling en toen de vrouwe die commentaar of had egeven op et maegie aachter de waastobbe, toen die de fiets in beweging zette zee ze tegen eur vriendin:
“Now zal ’t mi-j beni-jen of ze volgende weke ook een aandre waasborsel gebruukt en zo niet dan kreg ze die van mi-j waoran a-j kunnen zien dat die gebruukt is. En ik blieve d’r  bi-j, a-j wat laoten zien, moe-j het ook goed doen. Ie zoll-n joe toch dood schaemen. Want sikuur en zindelijk dat waren wi-j en die broek mot ze ook eerst ies uutkoken.”
“Zo is ’t maar net,” was et antwoord van eur vriendin,” a-j wat laoten zien over vroeger, mot het wel goed gebeuren want netties en skone dat waren wi-j.

En zo komen de veschillende braderieën weer in beeld waor ’t volk de nostalgie tot  traonenstoe anwakkert mit die olde bewaarkelijke ambachten.

Kom dat zien, kom dat zien !!! Zo deden wi-j dat. Toen!!!

Femmy